Bush pojawiła się na horyzoncie wytwórni EMI Records w wieku 16 lat, dzięki Davidowi Gilmourowi z Pink Floyd. Była pełną pomysłów, niezwykle utalentowaną uczennicą, która skomponowała prawie 200 własnych utworów...

Bush pojawiła się na horyzoncie wytwórni EMI Records w wieku 16 lat, dzięki Davidowi Gilmourowi z Pink Floyd. Była pełną pomysłów, niezwykle utalentowaną uczennicą, która skomponowała prawie 200 własnych utworów.
Zanim jednak młodziutka wokalistka zadebiutowała, przez trzy lata rozwijała swoje umiejętności artystyczne.
Po wydaniu w 1978 roku dwóch albumów – „The Kick Inside” i „Lionheart” – i europejskiej trasie koncertowej „Tour of Life”, Kate Bush zaczęła przejmować kontrolę nad swoją muzyką.
W 1980 roku została współproducentką „Never For Ever,” który przyniósł trzy wspaniałe single: „Breathing”, „Babooshka” i „Army Dreamers”.

Następnym krokiem była samodzielna produkcja. Rok 1982 to „The Dreaming”, który wielu wciąż uznaje za najlepszy album artystki, pokazujący niemal filmowe podejście do fachu.
Trzy lata później pojawił się „Hounds of Love”, rewelacyjny zestaw rytmicznych, popowych piosenek z „Running Up That Hill (A Deal With God)”, „Cloudbusting” oraz „The Ninth Wave”.
W 1989 roku ukazał się „The Sensual World” (przy współpracy z Davidem Gilmourem, Nigelem Kennedym i The Trio Bulgarka), a w 1993 „The Red Shoes,” na którym gościnnie pojawia się Eric Clapton i Prince.

Przez lata pracy Kate Bush otrzymała dwie nagrody Ivor Novello - w 1979 roku za najlepszy brytyjski tekst („The Man With The Child In His Eyes”), i w 2002 roku za wkład w rozwój brytyjskiej muzyki.
Rok 1987 to nagroda Brits w kategorii „Najlepsza brytyjska artystka”. A kiedy w 2001 roku Kate pojawiła się na Q Awards by odebrać nagrodę w kategorii „Piosenka klasyczna”, powitały ją owacje na stojąco od publiczności, wśród której znaleźli się miedzy innymi Brian Eno, Radiohead i Elvis Costello.

Później nastała cisza, aż do najnowszego albumu „Aerial”. Lista muzyków, którym Bush dziękuje na swoim ósmym albumie ujawnia nowych współpracowników – to Steve Sanger i Peter Erskine na bębnach oraz perkusista Bosco D’Oliveira. Obok nich bardziej znane nazwiska – Gary Brooker (założyciel Procol Harum), gitarzysta Dan McIntosh, Stuart Elliott na bębnach, basiści Eberhard Weber i John Giblin oraz specjalista od nagrań/basista Del Palmer. Przez lata Bush zgromadziła wokół siebie grupę przypominającą muzyczną rodzinę.

„Miałam poczucie zabawy i pracy,” mówi Bush o sesjach do „Aerial”. „Sądzę, że to bardzo ważne, ponieważ wcielenie jakiegoś pomysłu w życie jest czasem naprawdę trudne i frustrujące. To nie jest łatwy proces. Uwielbiam pracować z ludźmi, którzy są starymi przyjaciółmi, to wspaniała sprawa.”

„Aerial” to także bolesne wspomnienie Michaela Kamena, odpowiedzialnego za aranżację, który zajmował się każdą płytą Bush od czasów „Hounds of Love” i który zmarł zaledwie parę tygodni po tym, jak zakończył swoją pracę nad albumem Kate w studiach Abbey Road, w październiku 2003.
 
Strona oficjalna:
http://www.katebush.com