Śledzenie kariery Nicoli Conte przypomina wyprawę do późnych lat pięćdziesiątych, nie tylko dlatego, że to jeden z jego ulubionych okresów w muzyce, ale także dlatego, że były to czasy przełomowe dla jazzu. Odkrywano muzyków, sprowadzano pierwsze nagrania zza granicy, wszystko w zupełnie odmiennej niż wcześniej atmosferze. Atmosferze, w której pojawiały się nowe idee, objawiały się nowe talenty, mieszały się kultury.
W owych czasach rozkwitu popularności acid jazzu powstały pierwsze nagrania Nicoli Conte, przynosząc sławę zespołom takim, jak Paolo Achenza Trio, Quintetto X, Fez Combo, czy Intensive Jazz Sextet.
Niektóre z tych zespołów pozostawały wierne swojemu środowisku, inne – jak Balanço – eksperymentowały, zbliżając się brzmieniem do klasyki muzyki filmowej, odkrywając na nowo włoskich kompozytorów takich,  jak Morricone i Piccioni stanowiących dla nich źródło inspiracji. Jeszcze inne, jak Street Jazz Unit, wokalnie nawiązywały do typowego brzmienia spod znaku Blue Note.
Wszystko to świadczy o wszechstronności i inteligencji Nicoli Conte, którego miłość do jazzu można usłyszeć w każdym z tych projektów. Artysta nawiązuje szczególnie mocno do muzyki przełomu lat 50. i 60., muzyki o zupełnie odmiennych korzeniach, które słychać w brzmieniach klasycznych tercetów i kwartetów brazylijskich, charakteryzujących się pod względem rytmu i melodii niezwykłą świeżością, a zarazem prostotą harmoniczną właściwą bluesowi.
Prócz wielkich ikon pokroju Davisa, Coltrane’a, Silvera czy Blakey’ego, Conte czerpie także wiele inspiracji z tradycji jazzu modalnego. Ten gatunek interesuje go zarówno jako fana, jak i kolekcjonera płyt, z pasją odkrywającego mało znane zespoły i artystów.
 
Jazzowa pasja Nicoli doprowadziła go do drugiego, kluczowego okresu w jego karierze. Pod koniec lat 90. powstały projekty nawiązujące do muzyki afroamerykańskiej, m.in. The Jazz Convention, Quartetto Moderno, Rosario Giuliani Quartet i Schema Sextet.
 
Zachęcony pozytywnymi doświadczeniami, Conte postanowił nagrać wreszcie album podpisany własnym nazwiskiem; jego płyta „Jet Sounds” z 2000 roku to gustowne połączenie typowo włoskiego brzmienia z muzyką filmową, jazzem, bossa novą i psychodelią. Nicola realizuje się nie tylko w roli producenta, ale również DJ’a, jeżdżąc w długie trasy po klubach na całym świecie. Jego popularność, jako kompozytora i muzyka rośnie. Przełomowym momentem okazuje się wydanie napisanego wspólnie z Petrellą singla “New Standards”, który wyznacza ścieżkę, jaką Conte podąży przez następne kilka lat.
 
Dzięki swojej renomie w 2002 Nicola zostaje producentem płyty Rosalii De Souzy „Garota Moderna”. Trzynaście utworów utrzymanych w bliskiej mu stylistyce bossa novy doskonale podkreśla zmysłowe brzmienie głosu De Souzy.
Tymczasem tworząc kolejne remiksy, Conte zgłębia brzmienia prawdziwych intstrumentów: jego celem było stworzenie muzyki, która, choć zagrana akustycznie z finezją właściwą jazzowi lat 60., osiągnie efekt podobny muzyce elektronicznej.
Jako pierwszy artysta z sukcesem przekształcił jazzowe rytmy w muzykę klubową łącząc zapętlone motywy wykonywane na żywo przez jego muzyków.
Produkcje Conte dla takich artystów jak Greyboy, Eli Goulart, Yoshinori Sunahara, Trüby Trio, Re:Jazz, Koop, The Dining Rooms, Sunagat Experience, Five Corners Quintet i innych ukazują niezwykły talent Nicoli w tym obszarze jego twórczości. Wystarczy posłuchać ostatniego albumu Hi-Five, gdzie oprócz oryginalnych wersji utworów, znalazły się także dwa remiksy Conte – pierwszy w aranżacji na kwintet jazzowy, drugi z dodanym w postprodukcji brzmieniem elektronicznym, czyli wersja klubowa.
Nicola Conte wraz ze Schema Records, wytwórnią publikującą jego nagrania i włoskimi muzykami, w których talent od zawsze wierzył, wyznaczają obecnie nowy kierunek współczesnego jazzu.
 
Dziś Nicola może z sentymentem wspominać czasy, gdy brał do rąk klasyczne płyty winylowe z wytwórni Blue Note nie podejrzewajac, że w przyszłości na jednej z takich okładek znajdzie się jego własna twarz.
 
Strona oficjalna:
www.nicolaconte.it