Pionier jednego z najprężniej rozwijających się dziś gatunków muzyki – elektroniki, kompozytor Jean Michel Jarre wyniósł tę stylistykę na szczyt popularności już w latach 70-tych i 80-tych, a do dziś sprzedało się 60 milionów egzemplarzy jego płyt na całym świecie.     Ten światowej sławy innowator stworzył nowy styl koncertowania na świeżym powietrzu, torując w ten sposób ścieżkę dla nowej fali rockowych koncertów, a potem tanecznych imprez masowych.   W 1976 roku zdobył szczyty list przebojów na całym świecie przełomowym debiutanckim albumem Oxygene (Nagroda Akademii Charlesa Crosa). Żaden francuski artysta nie dorównał dotąd Jarre’owi, który sprzedał 12 milionów egzemplarzy swojej pierwszej płyty.   Drugi album Equinoxe z 1978 potwierdził mocną pozycję Jarre’a na rynku, a rok później artysta zrewolucjonizował koncertowe oblicze muzyki tworząc pierwsze swoje widowisko, które na Place de la Concorde w Paryżu obejrzał na żywo milion widzów. Dzięki tak ogromnej frekwencji, Jarre po raz pierwszy trafił do Księgi Rekordów Guinessa.   Trzeci album Jarre’a Magnetic Fields ukazał się w 1981 roku. W tym samym roku artysta zostaje pierwszym zachodnim artystą zaproszonym na koncert w komunistycznych Chinach po śmierci Mao. Jego koncerty w Pekinie i Szanghaju przechodzą do historii wydarzeń kulturalnych, a śledzi je pół miliarda słuchaczy i widzów państwowego radia i telewizji.   W następnym roku ukazuje się podwójna płyta LP pt. Concerts in China, muzyczna pamiątka chińskiej wyprawy.   W 1983 Jarre wywołuje kontrowersje wystawiając na aukcji jedyny istniejący egzemplarz swojej płyty Music for Supermarkets w domu aukcyjnym paryskiego hotelu. Taśmy źródłowe zostają zniszczone w obecności notariusza. Płyta była przez chwilę jednym z największych obiektów pożądania kolekcjonerów.   W 1984 roku ukazuje się Zoolook. W Stanach płyta otrzymuje tytuł Instrumentalnego Albumu Roku, a we Francji nagrodę Victoire de la Musique oraz Nagrodę Akademii Charlesa Crosa.  Jarre zgłębia nowe kierunki artystyczne i nawiązuje współpracę z Laurie Anderson, Adrianem Belew i Marcusem Millerem. Wykorzystuje bogactwo intonacji różnych języków, dzięki czemu płytę bardzo często samplują inni artyści.   W 1986 roku Jean Michel Jarre daje słynny, innowacyjny koncert w amerykańskim Houston rozświetlając w rytm muzyki panoramę miasta. Występ zorganizowano we współpracy z władzami miasta i NASA. 1,3 miliona Amerykanów przybyło na miejsce na wiele godzin przed rozpoczęciem koncertu, by zobaczyć widowisko do muzyki  z nowego albumu Jarre’a Rendez-Vous. Frekwencja w Houston zapewniła Jarre’owi kolejny wpis do Księgi Rekordów Guinessa, a magazyn People przyznał artyście tytuł Europejskiego Muzyka Roku.     Aby uczcić powrót Jarre’a do Francji, jego rodzime miasto Lyon zaprosiło go do występu podczas październikowej wizyty papieża Jana Pawła II. Na koncert przybyło milion mieszkańców Lyon i okolic.   W 1987 ukazał się podwójny album koncertowy Houston-Lyon, Cities in Concert.  Jean Michel Jarre otrzymuje dwie nagrody Victoire de la Musique w kategoriach: Instrumentalna Płyta Roku (Rendez-Vous) oraz Koncert Roku (Houston).   W 1988 roku artysta wydaje Revolutions, jedno z pierwszych połączeń muzyki elektronicznej ze światem arabskich brzmień i instrumentów.  W tym samym roku przyjeżdża na dwa koncerty do Londyńskich Doków, gdzie witają go fatalne warunki pogodowe. Jednakże 250 tysięcy biletów sprzedaje się jak świeże bułeczki, bowiem Brytyjczycy (w tym księżniczka Diana), od początku wielcy fani twórczości Jarre’a nie zamierzają opuścić takiego wydarzenia.     Dziesiąty album Jarre’a Waiting for Cousteau wychodzi w 1990 roku. Jego powstanie zainspirował podwodny świat słynnego oceanografa Jacques-Yvesa Cousteau.  14 lipca Jean Michel Jarre przedstawia swoje najbardziej spektakularne z dotychczasowych widowisk w paryskiej dzielnicy La-Défense, którym bije swój rekord frekwencji: koncert ogląda na żywo oszałamiająca liczba 2,5 miliona osób.   Images – kompilacja jego najpopularniejszych melodii – ukazuje się w 1991 roku, a w 1992 artysta daje trzy koncerty na świeżym powietrzu w RPA.   W 1993 do sklepów trafia Chronologie (Victoire de la Musique 1994), podróż przez mechanizm i ewolucję Czasu.  Jean Michel Jarre nawiązuje współpracę z firmą Swatch na pierwszą ogólnoeuropejską trasę koncertową pt. Europe in Concert. Wyprzedane koncerty odbywają się w wielu krajach i miastach, od Mont-Saint-Michel po Pałac w Wersalu i na stadionach, w tym na Wembley, w Manchesterze, na Stadionie Olimpijskim w Barcelonie, Stadionie Ludowym w Budapeszcie… Jarre jest jedynym francuskim artystą, który zapełnił je po brzegi.    Z Europy prosto do Azji: w 1994 roku Jarre gra na otwarciu nowego stadionu w Hong Kongu, przywożąc kilka chińskich pamiątek muzycznych z powrotem do ich ojczyzny.   1995: Jarre wraca do Paryża, tym razem na koncert u stóp Wieży Eiffla na rzecz Tolerancji odbywający się pod patronatem UNESCO, gdzie od dwóch lat pełni Ambasadora. Jego niezmiennie wierna publiczność zjawia się w liczbie 1,2 miliona osób. Tego samego roku Jarre otrzymuje od francuskiego rządu tytuł Kawalera Legii Honorowej.   W 1997 Jean Michel Jarre wydaje Oxygene 7-13. To coś więcej niż kontynuacja debiutu, Jarre rzuca nowe światło na swoją dawną twórczość. Trasa koncertowa po wydaniu płyty, która odbywa się jeszcze w tym samym roku, składa się z 25 koncertów w Europie. Wszystkie zostają wyprzedane do ostatnich miejsc.   Moskwa zaprasza Jarre’a na największy koncert w jego karierze, aby zamanifestować nowoczesność i pozwolić ludziom, którzy od lat słuchali jego muzyki w trudnych warunkach, zobaczyć artystę na żywo.  Nikt nie mógł przewidzieć skutków tego zaproszenia: Trzyipółmilionowy tłum Rosjan zjawił się na koncercie by powitać artystę i podzielić się swoją radością. (Trzeci wpis Jarre’a do Księgi Rekordów Guinessa). Jean Michel nie zawiódł ich oczekiwań, szczególnie, że przygotował dla widzów wielką niespodziankę – specjalnego gościa w postaci astronauty ze stacji MIR w transmisji wideo z kosmosu na żywo.   1998: Jarre nawiązuje współpracę z brytyjską grupą Apollo 440: powstaje Rendez-vous 98, singiel z oficjalnego albumu wydanego z okazji Światowego Pucharu piłki nożnej. Brytyjska stacja ITV wykorzystuje singiel jako dżingiel transmisji meczów. 14 lipca, czterdzieści osiem godzin po zdobyciu Pucharu Świata przez Francję, Jean Michel Jarre daje koncert u stóp paryskiej Wieży Eiffla, aby uczcić zwycięstwo swego narodu. Na scenie towarzyszą mu między innymi Apollo 440 oraz japońska supergwiazda Tetsuya ‘TK’ Komuro.   31 grudnia 1999 roku, na zaproszenie egipskiego rządu Jean Michel Jarre tworzy i wykonuje historyczny koncert z okazji Milenium trwający od zmierzchu do świtu. Widowisko ma miejsce u stóp Wielkich Piramid niedaleko Kairu. Udaje mu się tam połączyć wspaniały talent z brzmieniami instrumentów różnych epok i cywilizacji od tradycyjnie arabskich, przez symfoniczne, aż po elektroniczne. 120 tysięcy osób miało unikalną okazję oglądać wydarzenie na miejscu, a w telewizji koncert śledziły ponad 2 miliardy widzów. Dodatkowo, ponad dwa miliony internautów oglądało występ przez więcej niż 35 minut w Internecie.   W roku 2000 ukazał się ostatni album Jeana Michela Jarre’a zatytułowany Metamorphoses. To pierwszy album Jarre’a z partiami wokalnymi, które wykonały takie artystki, jak Laurie Anderson, Natacha Atlas, Deirdre Dubois (Ekova), czy Sharon Corr (The Corrs). Zgodnie z tytułem, Jarre naturalnie ewoluował ku nowej, bardzo osobistej formie ekspresji.   Na początku 2001 roku, Jean Michel Jarre nawiązuje współpracę ze swym ulubionym pisarzem science-fiction Arthurem Clarkiem (2001: Odyseja Kosmiczna) i powstaje 2001 – Rendez vous in Space (Rendez vous w Kosmosie). Pionierski musical oprawiony wizualną odyseją  zostaje wystawiony w Okinawie w Japonii z udziałem azjatyckiej gwiazdy Tetsuyi Komuro “TK” 1 stycznia 2001 roku na cześć prawdziwego nadejścia nowego tysiąclecia.  W czerwcu tego samego roku Jarre daje dwa ekskluzywne koncerty w starożytnym teatrze Odeon Herodesa Attyka, w ateńskim Akropolis. Na zamówienie greckiego Ministerstwa Kultury Jarre komponuje Akropolis temat na orkiestrę symfoniczną zadedykowany temu zabytkowemu miejscu.   7 września 2002 roku Jean Michel Jarre wybiera północny region Królestwa Danii jako miejsce na koncert poświęcony potędze wiatru i promocji odnawialnych źródeł energii. Występ jak zwykle odbywa się w niezwykłym miejscu: na polu wiatraków nieopodal miasta Aalborg. Na ten odpłatny koncert przyszło 50 tysięcy osób.   W 2004 roku ukazał się album „AERO” (CD + DVD). „AERO” to pierwszy album artysty wydany w wersji surround i dolby digital 5.1.  Podobnie jak rewolucyjne swego czasu technologie mono (1877) i stereo (1958),  AERO  to unikalne 360-stopniowe doświadczenie dźwiękowe, które zmieni sposób, w jaki słuchamy muzyki.    W październiku 2004 Jean Michel Jarre daje historyczny koncert w Pekinie, w Zakazanym Mieście oraz na Placu Tiananmen. Ponad miliard widzów ogląda występ w chińskiej, japońskiej oraz francuskiej telewizji publicznej.   W sierpniu 2005 Jean Michel Jarre zostaje zaproszony, być dać biletowany koncert upamiętniający 25-lecie „Solidarności”, który odbywa się w Stoczni Gdańskiej przed 170-tysięczną publicznością. Ponad 7 milionów widzów ogląda koncert na żywo w pierwszym programie Telewizji Polskiej.   W grudniu 2006 roku, we współpracy z ONZ-em oraz UNESCO Jean Michel Jarre daje niezwykły koncert w marokańskim miasteczku Merzuga na tle saharyjskich wydm. Promuje w ten sposób kampanię ONZ-u „Woda dla życia.”     Jean Michel Jarre – wszechstronny artysta, autor płyt, twórca i wykonawca niepowtarzalnych koncertów na świeżym powietrzu – jest również kompozytorem i autorem słów przełomowych hitów w rodzimej Francji oraz autorem muzyki do filmów z całego świata.  Jarre jest również pierwszy kompozytorem, który wprowadził muzykę elektroniczną do sanktuarium Opery Paryskiej baletem AOR w 1971 roku.  Między 1968 i 1972, po współpracy z Pierrem Schaefferem w GRM (Grupie Badań Muzycznych), skomponował i wyprodukował serię elektronicznych utworów, w tym The Cage oraz Deserted Palace…  W 1972 roku komponuje muzykę przewodnią na Międzynarodowy Festiwal Magii.  W latach 1973-74 jest autorem muzyki, niektórych tekstów oraz producentem artystycznym płyt Françoise Hardy, Gérarda Lenormana oraz dwóch kluczowych albumów Christophe’a - Les Paradis Perdus i Les Mots Bleus.  Dodatkowo reżyseruje i tworzy oprawę dwóch koncertów Christophe’a w paryskiej Olimpii.   W latach 1974-75 przebywa w Los Angeles, gdzie komponuje i produkuje dwa albumy Patricka Juveta Mort ou Vif („ l’Enfant aux Cheveux Blancs”, „Faut pas rêver”) oraz Paris by night („Où sont les femmes ?”). Współpracuje z muzykami Herbiego Hancocka i Rayem Parkerem Juniorem.   Jego dorobek na polu muzyki filmowej obejmuje między innymi ścieżkę dźwiękową do filmu Jeana Chapota z 1972 roku pt. Spalone stodoły z udziałem Alaina Delona i Simone Signoret, a także filmu Petera Fleischmanna z 1978 roku  Die Hamburger Krankheit.  W 1979 Peter Weir prosi go o skomponowanie muzyki do filmu Gallipoli, w którym zadebiutował Mel Gibson. W 1986 roku pisze muzykę do filmu Dziewięć i pół tygodnia Adriana Lyne’a, w którym główne role zagrali Kim Basinger i Mickey Rourke.  W roku 2001 Jarre skomponował ścieżkę dźwiękową do filmu Qui veut devenir une star, pełnometrażowego debiutu Patrice Pooyard.  Jean Michel Jarre jest również autorem muzyki do dokumentalnego filmu z 1992 roku w reżyserii Jacques-Yvesa Cousteau pod tytułem Palawan.  Również w 2001Jarre tworzy oprawę muzyczną dla kanału telewizji kablowej Match Télévision oraz audiowizualny projekt na zamówienie firmy Bang & Olufsen na potrzeby sklepu B & O Concept Store usytuowanego na Champs-Elysées w Paryżu.  Jean Michel Jarre stworzył również wiele instalacji wideo, z których ostatnią zaprezentowano w 2000 roku w Avignonie podczas wystawy milenijnej. Praca była poświęcona tematowi piękna.   Oprócz działalności stricte muzycznej, Jean Michel Jarre jest również rzecznikiem Międzynarodowej Federacji Przemysłu Fonograficznego (IFPI) i skutecznie przewodzi kampanii na rzecz ochrony praw autorskich przed Parlamentem Europejskim.   Jean Michel Jarre jest również rzecznikiem UNESCO oraz od 1993 roku Ambasadorem Dobrej Woli na rzecz Młodzieży i Tolerancji, z której to roli wywiązuje się aktywnie i sumiennie.  
 
 
Dyskografia:
 
1976                Oxygene                                                                    
1978               Equinoxe                                                                              
1981                Magnetic Fields                                              
1982                The China Concerts                                       
1984                Zoolook                                                                    
1986                Rendez-Vous                                                 
1987                Houston-Lyon: Cities in Concert         
1988                Revolutions                                                    
1989                Jarre Live                                                       
1990                Waiting for Cousteau                          
1991                Images (kompilacja)                           
1993                Chronologie                                                   
1994                Hong Kong (Live)                                          
1997                Oxygene 7 – 13                                             
1998                Odyssey through O2 (wydawnictwo interaktywne)     
2000               Metamorphoses
2004                AERO (CD+DVD) surround sound 5.1
2007                TEO& TEA (CD + DVD) surround sound  oraz HD DVD