King Crimson to zespół, który nie bez przyczyny uważany jest za największą legendę rocka progresywnego. Żadna inna grupa nie przeszła tylu metamorfoz, zmian składu zespołu, rozwiązań i reinkarnacji. W przeciwieństwie jednak do innych "Wielkich", muzyka King Crimson zawsze zachowywała doskonały poziom. Za twórcę potęgi grupy uważa się genialnego gitarzystę Roberta Frippa, który jako jedyny przetrwał wszystkie zmiany i gra w zespole od samego początku...
Początki sięgają roku 1969. Wtedy to ukazał się pierwszy album King Crimson zatytułowany "In The Court Of The Crimson King". Wielu fanów i dziennikarzy uważa, że album ten jest "dziełem doskonałym". Następną płytą była "In The Wake Of Poseidon" (1970 r.), niewiele różniąca się od pierwszej i w zasadzie traktowana jako jej uzupełnienie. Trzecia płyta - "Lizard" została nagrana już bez wokalisty Grega Lake'a (bardziej znanego z tria Emerson Lake & Palmer). Na jego miejsce przyszedł Gordon Haskell (niedawno triumfalnie powrócił na scenę muzyczną fenomenalnym albumem "Harry's Bar"), a w utworze tytułowym gościnnie wystąpił Jon Anderson (frontman grupy YES). "Islands" to kolejna płyta i kolejna zmiana wokalisty na Boza Burrella (później jednego z założycieli grupy Bad Company). W 1972 r. ukazał się album "Larks' Tongues In Aspic", a w 1973. "Starless And Bible Black". Ostatnia płyta z lat 70. to "Red".

W 1974 roku King Crimson przestał istnieć i nic nie wskazywało na to, że zespół odrodzi się na nowo. A jednak... w 1980 roku stało się. Robert Fripp po raz pierwszy zatrudnił drugiego gitarzystę - Adriana Belewa - który jednocześnie był doskonałym wokalistą, na tyle elastycznym, by dopasować się do dość specyficznej muzyki zespołu. Skład uzupełnili także: Tony Levin (basista) i Bill Bruford (perkusista), który grał już z KC w latach 70. Ich wspólnym dziełem był album "Discipline" (1980 r.), który zaskoczył wszystkich fanów. Wielu go odrzuciło jako zdradę art-rockowych ideałów. Kolejny album "Beat" (1982 r.) to rozwinięcie poprzedniej płyty. Ostatnim dziełem z lat 80. była płyta "Three Of A Perfect Pair" (1984 r.).
W 1984 roku King Crimson ponownie rozpadł się. Jednak 10 lat później grupa odrodziła się na nowo w składzie z lat 80. plus dwóch nowych muzyków. Po minialbumie "Vroom" przyszedł czas na dzieło "Thrak" (1995 r.), które udowodniło, że reinkarnacje zespołów mają czasami sens - wówczas gdy muzykami są profesjonaliści i prawdziwi artyści. Kolejna płyta "Thrakattak" (1996 r.) zawiera improwizacje na temat utworu "Thrak".