Od strony muzycznej zespół prezentuje wyważone brzmienie muzyki lekkiej i melodyjnej. Muzycy jednak są profesjonalistami z dużym doświadczeniem scenicznym, co pozwala wzbogacać kompozycje i aranże o elementy szeregu różnorodnych stylów i fascynacji. "Marian" był niemal parodią post-punkowego songu, a "Piosenka o Jędrku Lepieju" brzmi jak hymn taneczno-dancingowy.

Teksty piosenek odgrywają tu znaczącą rolę. Pozbawione rozbudowanej formy, ale literacko spójne i sprawne, decydują o charakterze utworów i umożliwiają szybkie nawiązanie kontaktu z odbiorcą, co jest jedną z najistotniejszych zalet Kowalskiego [żywiołowe zachowanie na scenie, zwariowany image, wokalista wciągający do zabawy każdą publiczność].

Kabaretowe doświadczenia twórców, a także ich specyficzne poczucie humoru sytuuje zespół w nurcie inteligentnej rozrywki - trudno zatem dziwić się, że najbardziej jest lubiany wśród ludzi młodych i otwartych, wśród osób, które nie lubią monotonii i wiecznego biadolenia na wszystko i wszystkich dookoła. Kowalski jest krzywym zwierciadłem polskiego społeczeństwa naszych czasów - jest jednym z nas, ale o przerysowanych cechach zewnętrznych i wewnętrznych. O ile potrafi śmiać się z wszystkiego, co warte jest "obśmiania"- z głupoty, prostactwa, obłudy, pompatyczności, pustego efekciarstwa i wielu naszych "narodowych" niemal cech, o tyle najcelniej śmieje się z samego siebie - z bożków i wyznawców pop-kultury, utartych schematów i "super-modnych" zachowań, udawania w życiu i pseudokreacji w promowaniu wzorców.

Zespołów uprawiających "muzyczną satyrę" jest na polskiej scenie całkiem sporo - Elektryczne Gitary, Big Cyc, Czarno Czarni, Piersi, Kury - jedne posługują się poetyką absurdu, inne wykorzystują dowcip słowny lub sytuacyjny. Piosenki Kowalskiego są dość specyficzne - rozwijają się w stronę mini-felietonów, operujących dodatkowo parodią, aluzją i przerysowaniem. Coś może być tak proste, że aż paranoiczne. Coś jest tak banalne, że niemal niezauważalne. Coś jest tak ważne, że aż zaczyna być śmieszne.

Kowalski nie ma ambicji zmieniania świata, nie chce nikogo naprawiać i wychowywać. Kowalski bawi się tym, co wokół nas się dzieje. Śmieje się z tego, co pod wpływem otaczającej rzeczywistości zmienia się w nas samych. Kowalski śmieje się sam z siebie i wygląda na to, że potrafi się przy tym rzeczywiście i szczerze bawić. A kogo konkretnie zespół uznaje za swoją publiczność? Po prostu Kowalskiego - czyli przeciętnego Polaka, obdarzonego poczuciem humoru, ceniącego dystans do śmiertelnie poważnych wyborów i problematycznych "proroków", a nade wszystko potrafiącego jeszcze, mimo otaczającej szarzyzny czy "życiowej recesji", po prostu się pośmiać, zabawić i odpocząć.

Reakcja na muzykę Kowalskiego jest zwykle natychmiastowa, albo wciąga od razu albo nigdy się nie spodoba.

Strona oficjalna:
www.kowalski.k-a.pl