alias Richard Melville Hall.

Jego słowami....

URODZONY 11 września 1965 roku w Harlem, Nowy Jork.
Nadane imiona Richard Melville Hall. Przezwisko nadane przy urodzeniu "Moby", dzięki przodkowi Hermanowi Mellville'owi. Mieszkał w suterenie w Nowym Jorku z James'em Hall i Elizabeth Hall oraz 3 szczurami laboratoryjnymi, psem o imieniu Jamie i kotem.

W 1967 James Hall zginął w wypadku samochodowym

W 1967 przeprowadził się wraz z Elizabeth Hall (mama) do Danbury, w stanie Connecticut do mieszkania w dziwnym domu obok więzienia Danbury.

W 1968 pierwszy raz zakochał się w piosence 'Proud Mary' grupy CCR. Odmówił opuszczenia samochodu, kiedy wyżej wspomniana piosenka leciała w okropnie brzmiącym AM odbiorniku radiowym w starym samochodzie Plymouth.

LATO 1969 przeprowadził się do San Francisco na lato miłości. Niewyraźne wspomnienie spotkania John'a Wayn'a.

JESIEŃ 1969 przeprowadził się do Darien, w stanie Connecticut, aby zamieszkać z dziadkami, Myron Warner i Jeanette McBride Warner w dużym domu na przedmieściach.

Uczęszczał do Royle Grammar School w latach 1970 - 1975. Dziwny fakt: najlepszym przyjacielem w 1973 roku był Robert Downey Jr. Rodzice palili razem trawkę, nie widział go od tamtej pory.

W 1975 przeprowadził się do nawiedzonego domu zamieszkałego przez hippisów, w Stanford, Connecticut.

W 1977 przeprowadził się z powrotem do Darien, Connecticut.

W 1978 zaczął brać lekcje gitary u miłej dziewczyny z przedmieścia, która była zakochana w Jamesie Taylorze.

W 1978 nauczył się grać pierwszą piosenkę na gitarze, 'Crocodile Rock'. Zawiedziony, że dziewczyna z przedmieścia nie zakochała się we mnie...ooops w Mobym. Przepraszam, staram się być obiektywny.

W 1979 założyłem pierwszy zespół. Znaliśmy 2 piosenki, 'Money' grupy Pink Floyd i 'Birthday' The Beatles

W 1980 założyłem pierwszą grupę new wave / punk rock nazwaną 'The Banned', potem 'Uxb', potem 'DDL', w końcu zdecydowaliśmy się na 'Vatican Commandos'. Zaczęliśmy od coverów Clash i Sex Pistols, pisząc potem własne piosenki punk rockowe, takie jak 'Housewives on Valium' i 'Wonder Bread'.

W 1982 założyłem mroczniejszą grupę new wave nazwaną AWOL

W 1981, łamiąc trochę strukturę czasową, poszedłem pierwszy raz do nocnego klubu w Nowym Jorku, Mudd Club, zobaczyć 'Fear'......to było straszliwe.

W 1983 wydałem pierwszą płytę, 'Hit Squad For God', wraz z Vatican Commandos.

W 1983 dostałem również swój pierwszy magnetofon 4 śladowy. Był to brązowy, 4 śladowy magnetofon kasetowy Tascam i umieściłem go w piwnicy w domu mojej matki. To wtedy zdałem sobie sprawę, że mogę skończyć piosenki sam i że nie muszę tak bardzo być zależnym od innych muzyków.

W 1984 wydałem drugą płytę 'AWOL' z grupą 'AWOL'. Ooops, ukończyłem Darien High School w 1983 roku i rozpocząłem studia na Attending University of Connecticut, ale nie trwało to długo. Odpadłem z Uniwersytetu w 1984.

W 1984 rozpocząłem granie jako DJ w klubie Beat w Port Chester, New Jork. Wczesne doświadczenia jako DJ składały się z grania płyt o 3 nad ranem w środku tygodnia dla 4 lub 5 nieprzytomnych pijaczków. Ale poprawiło się i spędziłem tam parę naprawdę cudownych chwil. Ach, wspomnienia.....Ciągle mieszkałem w Darien, Connecticut aż do 1985 roku. Przeprowadziłem się do Greenwich, Connecticut w 1986. Mieszkałem po sąsiedzku z mamą Georga Bush'a. Bardzo dziwne. Mieszkałem w lasach w przyczepie, w której pomieszkiwał na dziko mój przyjaciel. Przeprowadziłem się do Stanford, Connecticut w 1988 roku. Mieszkałem w na wpół opuszczonej fabryce bez wody bieżącej. Nielegalnie tam mieszkałem, ale kochałem to. Miałem karaluchy wielkości chihuaha. Słyszałem je biegające wkoło. Były obrzydliwe. Ale kochałem mieszkać w tej na wpół opuszczonej fabryce.

W 1987 zacząłem roznosić swoje demówki po Nowym Jorku, chcąc załatwić sobie kontrakt. 2 lata bardzo bezowocnej pracy, odrzucony przez każdą wytwórnię z którą rozmawiałem.

W 1987 wreszcie jakieś zainteresowanie ze strony nowej wytwórni w Nowym Jorku zwanej Instinct Records. I w 1989 roku przeprowadziłem się do Nowego Jorku do bardzo ciemnego i brudnego mieszkania na 14 Ulicy i 3 Alei, który mieścił się obok meksykańskiej restauracji z wszystkim głęboko smażonym oraz całodobowym sex sklepem / burdelem. Nowy Jork na pewno się zmienił....Wydałem pierwszy singiel 'Time's Up' jako Brotherhood. Ten album sprzedał się wszystkiego, bo ja wiem, może 8 kopii? Zacząłem grać jako DJ w nieistniejących klubach jak Mars, Palladium, MK, Palace de Beaute, itd. Pierwszy występ na żywo w MK odbył się latem

1990. Miałem na sobie garnitur. Byłem bardzo zdenerwowany. Drugi występ na żywo w Palladium jesienią 1990. 5 000 ludzi. Poszło zadziwiająco dobrze, pomimo tego, że byłem nerwowym wrakiem. Wydałem drugi singiel 'Mobility' zimą 1990. Sprzedał się w ilości około 2 000 egzemplarzy. Byłem wzruszony. Naprawdę. Ponieważ oczekiwałem, że sprzeda się podobnie jak singiel 'Brotherhood', sprzedanie każdej ilości ponad 100 egzemplarzy dla mnie było sukcesem. Wydałem 3 singiel 'Voodoo Child' wczesną zimą 1991. Sprzedał się w ilości około 4 000 egzemplarzy i nawet słyszałem jak był grany w nocnym klubie. Życie było dobre. Wydałem 4 singiel 'Go' wiosną 1991 roku. Miałem nadzieję, że sprzeda się w 4 000 egzemplarzach. Od tamtej pory sprzedało się około 1 000 000 egzemplarzy i nawet był na liście najlepszych płyt wszech czasów magazynu Rolling Stones. Wyobraźcie sobie moje zaskoczenie. I wtedy właśnie zaczęło być trochę szalenie. Scena techno eksplodowała a ja wydawałem płyty, które właściwie dobrze się sprzedawały i podróżowałem w tą i z powrotem po Europie i grałem dla tysięcy dzieciaków stłoczonych w Vick's Vapo - Rub szalejących na ecstasy. Nie muszę mówić, że było to bardzo ekscytujące.

W 1992 roku pojechałem w pierwszą trasę koncertową z Shamen. Czasami było fajnie, ale byłem bardzo nieszczęśliwy, będąc 6 tygodni poza domem.
W 1992 roku opuściłem Instinct i podpisałem kontrakt z Elektra Records i Mute Records.

W 1993 pojechałem w swoją drugą trasę koncertową po Ameryce z Prodigy i Richie Hawtin'em (i plus 8 dźwiękowy system). Było dużo bardziej fajnie i nawet zabawiłem się jednej nocy w czasie tej trasy! I oczywiście czuję się bardzo winny z tego powodu.

W 1993 wydałem singiel 'Move', który dostał się na 3 miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii Top 40 Single ('Go' doszło do numeru 10 i inne single 'uhf'? 'Next is the E'? weszły również na listę. To duże zaskoczenie dla kogoś tak małego jak ja z Connecticut.).

W 1994 pojechałem w swoją 4 trasę koncertową po Ameryce z Orbital i Aphex Twin. To była raczej smutna trasa, bo wszyscy mnie nienawidzili. Naprawdę. A szkoda bo ja ich lubiłem. No cóż.

W 1995 wydałem swój pierwszy prawdziwy album 'Everything Is Wrong', który został nazwany przez Spin albumem roku. Tego roku również koncertowałem z Lollapalooza i Red Hot Chili Peppers, i Spin nazwał singiel 'Everytime You Touch Me' ich ulubionym singlem 1995 roku. To był bardzo dobry rok, i wtedy wszystko się zmieniło......

W 1996 roku zacząłem cierpieć na ostre ataki paniki i pracowałem nad albumem 'Animal Rights', który bardzo mi się podobał, ale chyba nie podobał się nikomu innemu. Po relatywnym sukcesie 'Everything is Wrong', złe recenzje i słaba sprzedaż 'Animal Rights' były bardzo deprymujące, ale mnie się ciągle podoba płyta 'Animal Rights' i jestem szczęśliwy, że wytwórnie pozwoliły mi to wydać. Aby zobrazować bardziej ten nieciekawy okres, u mojej matki wykryli raka płuc na którego umarła. W jakiś sposób widzę 'Animal Rights' jako moją dziwną i bolesną reakcję na jej chorobę (nawet pomimo tego, że została napisana zanim matka została zdiagnozowana. Myślę, że na jakimś etapie wiedziałem, że coś jest źle. Jest nawet utwór na 'Animal Rights' zatytułowany "Love Song For My Mom', który został napisany i nagrany tuz przed tym jak rak został zdiagnozowany).

W 1997 roku przestałem koncertować na czas jakiś i pracowałem nad muzyka filmową, wliczając w to 'James Bond Theme', który stał się numerem 8 na brytyjskiej liście przebojów Top 40 Single (stał się #8 co sprawiło, że poczułem się dobrze po tym jak 'Animal Rights' zatonął). I czy wiesz, że jak pojechałem do Anglii na promocję prasową 'Animal Rights' znaleźli jedynie 2 dziennikarzy, którzy chcieli ze mną rozmawiać? Tak jest. I dlatego nie marudzę, kiedy muszę dać mnóstwo wywiadów. Alternatywa dawania mnóstwa wywiadów, nie dawanie wywiadów wcale, bo nikt nie jest zainteresowany, jest rozpaczliwa. Więc jeśli kiedykolwiek usłyszysz mnie narzekającego na ciężkie życie podróżującego muzyka, po prostu uderz mnie (ale delikatnie, jestem mały i łatwo nabawiam się siniaków.....)

W 1997 roku wydałem 'I Like to Score', który był zbiorem muzyki, którą zrobiłem do różnych filmów. Sprzedała się całkiem nieźle w porównaniu do 'Animal Rights', co nie oznacza wiele. I coś około tego roku większość ludzi spisała mnie na straty, z czego, na szczęście, nie zdawałem sobie sprawy. Więc w 1997 rozpocząłem prace nad moją następną płytą, która została wydana w
MAJU 1999 roku i została zatytułowana 'Play'. Po nagraniu 'Play', spędziłem parę miesięcy na poszukiwaniu nowej wytwórni amerykańskiej (ponieważ rozstałem się z firmą Elektra w 1998), ale nikt nie był w szczególności zainteresowany, szczęśliwie wytwórni V2 Records spodobała się muzyka i chętni byli zaryzykować wydanie 'Play', i kiedy wydaliśmy płytę mieliśmy wielkie nadzieje. Naszą wielką ambicją było osiągnięcie sprzedaży na poziomie 250 000 egzemplarzy na całym świecie, więc możecie sobie wyobrazić nasze szczęście i zdumienie, że od tamtej pory sprzedało się w prawie 10 000 000 egzemplarzy i około 3 000 000 singli. 'Play' była albumem #1 w wielu krajach i osiągnęła status platynowej w 25 krajach. W dalszym ciągu jestem zaskoczony tym jak się sprzedała. Co ja mówię? Jestem potwornie zaskoczony tym, jak się sprzedała. Mała płyta zrobiona w sypialni muzyka, w którego większość ludzi nie wierzyła, że może sprzedać prawie 10 milionów egzemplarzy swojej płyty. Jestem pewien, że zrozumiecie moje zaskoczenie tym sukcesem. I z powodu dziwnego i długo rozwijającego się sukcesu 'Play', skończyłem koncertując przez prawie 2 lata, co było cudowne, jako, że na początku trasy graliśmy małe koncerty a na koniec graliśmy na ogromnych arenach.....to szalone, prawda? Nasz pierwszy koncert w Nowym Jorku po wydaniu 'Play', odbył się w piwnicy sklepu z płytami. Nasz ostatni występ w Nowym Jorku odbył się przed 15 tysięczną publicznością. Nasz pierwszy koncert w Londynie po wydaniu płyty 'Play' odbył się dla około 500 osób. Ostatni koncert był grany dla 20 tysięcy ludzi (przez 2 noce). Szalone ale zabawne, i wyjątkowo gratyfikujące, biorąc pod uwagę zaskakującą i niespodziewaną naturę sukcesu. Innymi rodzajami dziwnego i niespodziewanego sukcesu jest bycie nominowanym do nagrody Grammy 3 lata pod rząd, wygranie nagrody MTV Europe i MTV USA, wygranie nagrody VH-1 i tak dalej. O Boże, całe to bezwstydne chełpienie się, sprawia, że czuję się jakiś nieczysty............
Więc trasa koncertowa 'Play' zakończyła się w 2001 roku, wróciłem do domu, aby zacząć pracować nad moją następną płytą, która, w momencie kiedy to piszę, jest skończona i nosi tytuł '18'. Żeby nie być za bardzo aroganckim. Kocham ją. Martwi mnie to jak bardzo kocham tą płytę, ponieważ zazwyczaj jak tworzę płytę, mam bardzo mieszane uczucia, ale jest coś w tej płycie co po prostu kocham. A może posłucham jej jutro i stwierdzę, że jestem kompletnym dnem i że nikomu się ta płyta nie spodoba i nikt jej nie kupi. Ponieważ robię sam płyty, mam tendencje do gubienia perspektywy i obiektywizmu, ale teraz kocham '18' i mam szczerą nadzieję, że wam się również spodoba. Dziękuję za przeczytanie tego i wysłuchanie - MOBY.

Po refleksyjnych elektronicznych brzmieniach albumu 18 z 2002 roku i odejściu w wokalno-kompozytorską twórczość na płycie Hotel w roku 2005, Moby ze zdwojoną energią powrócił na parkiety krążkiem Last Night.

Od ekstatycznych, porywających do tańca klubowych przebojów, przez kosmiczne eurodisco w stylu  Giorgio Morodera, po oldschoolowy i alternatywny hip hop oraz klimatyczny chillout w sam raz na koniec imprezy: to wszystko znajdziemy na  Last Night, majstersztyku muzyki tanecznej, który przypomina o klubowych korzeniach Moby’ego, wprowadzając jednocześnie nowatorskie, futurystyczne brzmienia.

Ponieważ wcześniejsze albumy Hotel, 18 i przebojowe Play charakteryzowały się nieco melancholijnym nastrojem, tym razem Moby postanowił „nagrać płytę weselszą, lepiej oddającą prawdziwy obraz [jego] życia.” Artysta wyrobił sobie reputację wojującego ponuraka, gdy jego dobitny styl wyrażania przekonań sprowokował brytyjską prasę muzyczną do obwołania go wegańskim abstynentem i chrześcijańskim sekciarzem. On sam mówi: „To kompletna bzdura, zważywszy na to jak bardzo lubię się bawić i pić do piątej rano z przyjaciółmi.”