Marisa Monte – sama o sobie…

"Zaczynałam na scenie. Moja kariera rozwinęła skrzydła dzięki bezpośredniej styczności z publicznością podczas koncertów.
W ciągu piętnastu lat mojej pracy artystycznej nie powstało zbyt wiele nagrań, bo okresy sesji nagraniowych dzieliły od siebie długie trasy koncertowe.
Przez te piętnaście lat ukazało się jednak pięć albumów, nie licząc Tribalistas i nagrań, które wyprodukowałam dla innych artystów.

W 2001 roku, po zakończeniu ponad dwuletniej trasy koncertowej z płytą "Memories and chronicles", postanowiłam spędzić trochę czasu w domu. Korzystając z wolnej chwili wyprodukowałam wtedy płytę Argemiro i zaangażowałam się w projekt Tribalistas z Carlinhosem i Arnaldem…

Zawsze uwielbiałam przebywać w studiu. Cały album „Tribalistas” nagraliśmy w ciągu trzynastu dni w Rio. Jedna piosenka dziennie. Podczas tej sesji zaszłam w ciążę. Album ukazał się w tym samym miesiącu, w którym urodził się mój syn. Przez kilka następnych miesięcy miałam wreszcie okazję spędzić więcej czasu w domu...

Wykorzystałam ten czas na to, czym trudno się zająć podróżując. Choć tego nie planowałam, właśnie wtedy powstały zalążki utworów, które teraz nagrałam.

Dzięki temu, że przez całe życie miałam styczność z sambą i Rio de Janeiro, szczególnie w czasie spędzonym ze starą gwardią szkoły samby Portela, a także dzięki badaniom, jakie zrobiłam w 1999 roku przed wyprodukowaniem ich płyty, odkryłam prawdziwe muzyczne skarby zachowane jedynie w przekazie ustnym i powoli odchodzące w zapomnienie.
Chciałam dowiedzieć się więcej, więc zaczęłam szukać poza Portelą. Zaczęłam robić wywiady, kierując się m.in. wskazówkami Monarca, Paulinho da Violi, Dony Yvonne Lary i mojego ojca. Rozmawiałam z kompozytorami, ich rodzinami i partnerami, poszukując czegoś więcej niż piosenek. Chciałam poznać ich artystyczny punkt odniesienia i źródło inspiracji dla piosenek, które napisali.

Tak więc samby Jaime Silvy, Dony Yvonne, Casemiry, Moraesa i Galvão, niektóre sprzed ponad pięćdziesięciu lat, dołączyły do współczesnych kompozycji Adriany, Paulinha, Arnalda, Carlinhosa i moich własnych. Album "Universo ao Meu Redor", skupia się bardziej na atmosferze wokół samby, niż na samej sambie. Na jej stałych motywach: miłości, naturze, samej muzyce, kondycji człowieka, śpiewie ptaków, naszych podwórkach i wspólnie przeżywanym dzięki sztuce życiu...

Do współprodukcji albumu zaprosiłam Maria Caldato, z którym zawsze chciałam pracować. To on odpowiada za brzmieniową osobowość tej płyty.

Gdy spotykałam się z ludźmi podczas moich badań nad sambą, zaczęłam też utrwalać cyfrowo wszystkie moje nagrania z kaset. Chciałam zachować ślady procesu komponowania i piętnastu lat pisania piosenek.
Niektóre ukończone, niektóre porzucone. Wiele z tych zapisków źródłowych, dźwiękowych szkiców, zyskało potem sławę. Ponad sto taśm: wszystkie przesłuchałam, skatalogowałam i utrwaliłam. Proces słuchania doprowadził mnie do kompozycji z różnych okresów z dawnymi współpracownikami (Nando, Carlinhos, Arnaldo, Pedro Baby, Dadi), ale także zainspirował do nowych kooperacji z Seu Jorge, Adrianą, Yuką, Leonardo Reisem i Rodrigo Campelo.

Odbyłam wiele spotkań, dzięki którym w krótkim czasie powstał materiał na jeszcze jedną płytę - „Infinito Particular”. Tym razem wybrałam tylko piosenki, których byłam współautorką, a do wspólnej produkcji zaprosiłam Ale Siqueirę, z którym pracowałam przy nagrywaniu „Tribalistas”. Aranżacją zajęli się Eumir, Phillip i Donato.

Gdybym nagrała tylko jedną płytę i pojechała w trasę, upłynęłoby wiele czasu, nim znalazłabym parę chwil na kolejną sesję nagraniową. Pojawiłaby się też duża rozbieżność pomiędzy tym, co tworzę i tym, co prezentuję na scenie. Dlatego właśnie powstały te dwie płyty nienagranych wcześniej piosenek - „Infinito Particular” i "Universo ao Meu Redor".
Poczęte w tym samym czasie, jak bliźniaki, które urodzą się tego samego dnia.
Jednakże bardzo się od siebie różnią, bo każda przemawia własnym głosem.
Jak dwie różne fotografie…"
Marisa