IRLANDZKA NIESPKOJNA DUSZA
(Wstęp)
Od dziecka często się przeprowadzałam. Kiedy miałam dwanaście lat, moja rodzina przeniosła się z Arklow, miasteczka w południowej Irlandii, do Manchesteru. Kiedy miałam lat piętnaście, rodzina wróciła do Irlandii, a ja zostałam w Manchesterze.  Jako siedemnastolatka przeprowadziłam się do Sheffield z zamiarem rozpoczęcia później studiów artystycznych. Tam poznałam Marka Brydona, z którym nagraliśmy kilka kawałków, w których miałam kilka mówionych kwestii. Powstał zespół Moloko. Byłam przerażona propozycją podpisania kontraktu na sześć albumów, ale Mark jako urodzony pragmatyk zauważył, że w razie, gdyby jakimś cudem udało nam się zrobić sześć płyt, to będzie oznaczało, że wszystko poszło jak po maśle.  Od paru lat mieszkam w Londynie. Oczywiście trasy koncertowe wszystkich sześciu albumów zawiodły mnie w wiele miejsc, głównie w Europie, ale czasem także do Australii, USA, prawie całej wschodniej Europy i Rosji. Zjeździłam spory kawałek świata.
 
Nie wyobrażam sobie nagrywania płyty bez absolutnego zaangażowania się w cały proces, nawet jeśli tak bywa wygodniej. Nie sądzę, bym kiedykolwiek skończyła pracę w stu procentach zadowolona z efektów. Na tej płycie utwory przeszły wiele zmian, pracowałam nad nimi z mnóstwem naprawdę wspaniałych ludzi. Zawsze byłam na miejscu, pisaliśmy piosenki w Miami, Londynie, czy Barcelonie, dodatkowa produkcja odbywała się w Sheffield, smyczki nagrywaliśmy w Filadelfii, miksy powstały w Nowym Jorku, Jersey, Miami i Las Vegas oraz każdym londyńskim studiu wyposażonym w stół mikserski Neve, a na koniec wróciliśmy do nowojorskiego Sterling na mastering.
 
CZARNE RYTMY
(Inspirująca podróż)
Zanim zaczęłam pracę nad ‘Overpowered’, pojechałam do Nowego Jorku wystąpić na klubowej imprezie. Danny Krivit poprosił mnie o zaśpiewanie ‘Forever More’, piosenki Moloko, która stała się (w trzy lata po premierze) swego rodzaju przebojem cyklu jego imprez. Ta jedna niedziela w miesiącu, impreza o tytule ‘718 sessions’ kontynuowała legendę ‘Body and Soul.’ Cała niedziela z miejskim soulem i tańcami.  Śpiewałam do wersji Françoise K: surowego, czysto elektronicznego remiksu, który uwypukla konstrukcję kawałka i jego taneczne zalety. Disco na smutno, melancholia do zabawy.  Śpiewałam też ‘Cannot Contain This’, kolejną piosenkę albumu Moloko ‘Statues’. Nie myślałam nawet o wykonywaniu żadnych kawałków z mojego solowego albumu ‘Ruby Blue,’ który wprawdzie był na czasie, ale nie pasował do klimatu.  
 
Świetnie się bawiłam, a do tego Danny poproszony o mix tape, wręczył mi ich cały tuzin. Kilkaset piosenek; niektóre znałam i do nich tańczyłam, inne słyszałam po raz pierwszy. Kawałki, które mam w liście najczęściej odtwarzanych na iTunesie to ‘Keep On’ - D Train, ‘Spank’ - Jimmy Bo Horn, ‘You’re The One’ - Little Sister, ‘Number One’ - Patrice Rushen, ‘Together Forever’ - Exodus, ‘No Way Back’ – Adonis oraz oryginalny remiks Danny’ego  ‘You Got Me Running’ Lenny’ego Williamsa z ‘No One Gets The Prize’ Diany Ross, dziewięciominutowe dzieło, które było na szczycie tej listy. Zasłuchiwałam się też w remiksie Danny’ego ‘Stay This Way’ Brand New Heavies.  Inna muzyka, której elementy znaleźć można w moich nagraniach, to między innymi Robert Palmer, Gwen Guthrie, Lisa Stansfield, Freeze, Mantronic, Universal Robot Band, Rene & Angela. Do tego odrobina manchesterskiego brzmienia, z czasów, gdy pierwszy raz usłyszałam acid house i zafascynowałam się przaśną kulturą klubową. Kiedy usłyszałam ‘Voodoo Ray,’ z fanki Sonic Youth i Jesus & Mary Chain przeistoczyłam się w miłośniczkę parkietów, bo taki właśnie był Manchester – zespoły w stylu A Certain Ratio czy Happy Mondays uwielbiały Kraftwerk i Marvina Gaye’a, a 808 State przepadali za The Stooges i Can.
 
Dostałam kontrakt z EMI, bo kojarzyłam się im z Robbiem Williamsem.
 
SHEFFIELD: SEX CITY
(Początki pracy nad albumem)
Kiedy zaczęłam zbierać do kupy swoje pomysły i definiować inspiracje, które chciałam wykorzystać na ‘Overpowered,’ poczułam potrzebę powrotu do Sheffield. Długo rozmawiałam z Parrotem, wieloletnim kumplem, z którym zawsze chciałam współpracować. Powiedziałam mu o starym disco i housie, którego słuchałam, a on dał mi listę kolejnych kawałków, które według niego powinnam przesłuchać. Zastanawialiśmy się, jak to wszystko dopasować do współczesnych brzmień w muzyce – czy ktoś tego będzie chciał słuchać? Zresztą z muzyką taneczną nigdy nic nie wiadomo. Poza tym zbyt dobrze się w tym czuliśmy, żeby porzucić ten kierunek.  Pojechałam więc popracować z Seijim w zachodnim Londynie, z Andym Cato w Barcelonie, Richardem X w Hoxton, a potem do Miami, do Jimmy’ego Douglassa i młodziutkiego Ill Factor, który ma dwadzieścia cztery lata, a operuje sprzętem w studio i oprogramowanie muzycznym jak mały dzieciak grający na Nintendo – szybko i precyzyjnie. Nagranie smyczków w Filadelfii (spełnienie moich marzeń) z Larrym Goldem (legendą) zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Wysyłałam część materiału do Sheffield pod rozwagę, czasem do drobnych poprawek. Napisałam też kilka piosenek z Parrotem i jego muzycznym współpracownikiem Deanem Homerem, w tym kawałek ‘Cry Baby’ - istny dyskotekowy maraton - oraz ‘Scarlet Ribbons’, pierwszą naprawdę wolną piosenkę, jaką napisałam od dwóch lat, w luźnej interpretacji mojego londyńskiego zespołu na modłę rockowej ballady wyprodukowanej z Danem Careyem.  Naprawdę tym żyłam, z łóżka prosto do studia i z powrotem. Kiedy przychodzi czas na miksowanie materiału, zarówno Tom Elmhurst, jak i Jimmy Douglas lubią pracować do bladego świtu. Dan Carey przerywa pracę o północy. W ostatniej chwili Alex Cupper spędził całą noc podbijając house’owy klimat napisanego z Andym Cato ‘You Know Me Better.’
 
ŚLADY STÓP W PORANNYM ŚNIEGU
(Nowe perspektywy)
95% kompozycji do ‘Overpowered’ powstało na miejscu we współpracy z moimi współautorami, z których większości wcześniej nie znałam. To była dla mnie nowość i wiele się nauczyłam. Seiji pomógł mi uporać się z najtrudniejszym zadaniem – przy pracy nad piosenkami ‘Overpowered’ i ‘Footprints’ znaleźliśmy pomost pomiędzy muzyką, w której się zasłuchiwałam i świeżym, współczesnym (mam nadzieję) brzmieniem.
 
W całej swojej karierze wydałam sześć albumów. Kryteria, jakimi mierzę ich sukces lub porażkę, są różne. Dziś można otworzyć stronę internetową i sprawdzić ilość sprzedanych egzemplarzy, o czym radośnie przypomniał mi Jimmy Douglass słowami: „w tej erze informacji nie da się już ściemniać.” Jimmy potwornie mnie wystraszył. Gdy w Miami co dzień rano przyjeżdżał zabrać mnie do studia, puszczał w samochodzie radio z popularnym R&B i rozbierał wszystko na części pierwsze ogólnie wyjaśniając, jakie to jest wszystko idiotycznie proste. Był bardzo wymagający i z rzadka raczył mnie jakimś komplementem.  Kiedy skończyliśmy pracę nad ‘Checking On Me’, uśmiechnął się i powiedział przeciągając samogłoski:  “urobiłaś się po łokcie, co Ro-sheen?”.

CAFÉ SOLO
(Współpraca z Herbertem)
‘Ruby Blue’ było dla mnie cudownym zrządzeniem losu. Kilka dni po koncercie Moloko w Brixton Academy wieńczącym roczną trasę, wróciłam do Brixton, żeby popracować z Matthew Herbertem w studio The Dairy. Jego maleńka sala wypakowana była sprzętem, który dla mnie wyglądał jak przykład kosmicznej technologii NASA. Ledwo się można było ruszyć wśród starego sprzętu nagłaśniającego z BBC, pięknego stołu mikserskiego z lat 60tych, który przypominał elementy scenografii do Odysei kosmicznej:2001, ręcznie składanych rosyjskich mikrofonów, przeróżnych instrumentów oraz przedmiotów o interesującym brzmieniu. Cała płyta powstała w tej sali – tam komponowaliśmy, nagrywaliśmy (wokale, muzyków, całe sekcje dęte, drobne dźwięki, przedmioty przyniesione z domu) i tam ją zmiksowaliśmy.   Gust brzmieniowy Matthew koncentruje się na energii, jego technika jest bardzo bezpośrednia. Używa mikrofonów i technologii rejestrującej, by uchwycić coś czystego, organicznego, nawet akustycznego. Matt zawsze optował za wykorzystaniem pierwszego podejścia i jeśli był w stanie, odwodził mnie od powtarzania czegokolwiek. Wolał nagrać daną część i zacząć pracować nad kolejną piosenką. To było szalenie przyjemne i dawało poczucie swobody; stanowiło antidotum na niektóre rozdymane eksperymenty Moloko. W całym tym zamieszaniu nie miałam czasu zwątpić w siebie. W przeciwnym razie pewnie pytałabym się, za kogo się uważam, że zapraszam do współpracy nad płytą takiego gościa? Wcześniej pisałam piosenki tylko z Markiem Brydonem, który był wtedy moim chłopakiem, a Ruby Blue było moim pierwszym podejściem do robienia płyty bez tego rodzaju wsparcia. Zaczęło się od kawałka utworu opartego na brzmieniu makulatury i gazet rozdzieranych przy mikrofonie, a kilka miesięcy później miałam już gotowy album.
 
‘Ruby Blue’ nie sprzedało się jeszcze w gigantycznej liczbie egzemplarzy, ale jestem z tej płyty bardzo dumna...
  
ŚMIERĆ NA KONCEPTUALNĄ MODŁĘ
(Wizualizacja muzyki)
Scott King jest dyrektorem artystycznym ‘Overpowered’. Pracowałam z nim już wcześniej, bo był dyrektorem kreatywnym magazynu Sleaze Nation, gdy Elaine Constantine (fotograficzka) poprosiła mnie o występ w roli modelki w sesji mody, którą dla nich robiła. Stworzyliśmy opowieść, coś w rodzaju fotosów z filmu, o „zespole z małomiasteczkowego pubu.” Wylądowałam na okładce magazynu jako dziewczyna bzykana przez włochatego rockmana w zaparkowanym busie. Moja matka była zachwycona.
  
Pomyślałam, że temat życia na scenie będzie dobry jako idea przewodnia i pokazałam Scottowi fragmenty z koncertowego DVD Moloko zarejestrowanego podczas występu w Brixton. Pierwszą rzeczą, jaką on mi pokazał, był David Bowie przechadzający się ulicą w centrum Londynu w teledysku do piosenki ‘DJ’. Pomysłem Scotta na mnie była diwa ulicy, zawsze gotowa do zdjęcia w szalonym stroju, nawet, gdy zajada się fasolką i kiełbasą w pobliskiej garkuchni. Albo królowa kloszardów sfotografowana w olśniewającym stroju, pragnąca zrobić jak największe wrażenie podczas zakupów lub podkradania rzeczy w sklepie w swojej podrzędnej dzielnicy. Na okładce ‘Overpowered’ jestem ubrana w sukienkę projektu Viktor & Rolf, która ma cały osprzęt oświetleniowy przyczepiony do ciała na szynie wzdłuż kręgosłupa. Oświetlenie jest umocowane na bardzo ciężkim rusztowaniu, jakiego używa się w klubach, a sukienka jest na nim rozpięta jak żagiel na wielkiej łodzi (bardzo przydatne przy drobnych sklepowych kradzieżach). Tego dnia na ulicy było bardzo wietrznie, a ja nie mogłam nawet ruszać stopami w chodakach, do których przybito gwoździami kawałki drewna jako wysokie obcasy! Kilka razy nagły podmuch wiatru niemal mnie porwał. Na szczęście zaraz wyznaczono przysadzistego pracownika planu, by czuwał obok i w razie czego mnie łapał. 
 
KAPRYŚNA BABA
(Przygotowania do występów) 
Kiedy robisz zdjęcia do okładki albumu (drugiej płyty Moloko) w szwajcarskich górach podczas śnieżycy i ledwo widząc na oczy próbujesz wydoić krowę w zbroi (ja w zbroi, nie krowa), można się zastanowić, o co w tym wszystkim chodzi? Ale uwielbiam cały ten nonsens. Życie często bywa szare, czekamy na przystanku snując wspaniałe wizje i planujemy, co zrobimy, gdy wreszcie przyjedzie nocny autobus i zawiezie nas do krainy marzeń. Przyznaję otwarcie, że jestem marzycielką; chwile przestoju upływają mi na myśleniu o przyszłości, kolejnych współpracach, nowym albumie i wreszcie – występach. Roztrząsam najdrobniejsze szczegóły. Całe to planowanie i celowość jest paradoksalne, zważywszy na to, że ja nie wybrałam tej ścieżki – to ona wybrała mnie.  Dziś wydaje mi się to zabawne, do jakiego stopnia to wszystko jest dziełem przypadku…  Spotkałam w Sheffield producenta, rozbawiłam go pytaniem, czy podoba mu się ‘mój obcisły sweterek.’ Miałam osiemnaście lat i pstro w głowie. Zupełnie straciłam dla niego głowę, a on zabrał mnie do studia i zaczął uczyć wszystkiego, co powinnam wiedzieć o tworzeniu płyt, śpiewaniu i tak dalej. To pewnie sprawka przeznaczenia. Oboje uwielbialiśmy remiks ‘Seventh Heaven’ Larry’ego Levana. To była miłość. Nadal nią jest.