Początki
Przez wiele lat Traincha była liderką grupy Total Touch, jednego z najpopularniejszych i najlepiej sprzedających się zespołów pop w historii holenderskiej muzyki.  Ich unikalna mieszanka popu, soulu i R&B oraz pierwszorzędne koncerty, kompozycje i produkcja, którą zajmował się współzałożyciel grupy i starszy brat Trainchy - Tjeerd P. Oosterhuis, zdecydowanie wybijała się ponad poziom innych zespołów z Holandii. Przez wiele lat Traincha była liderką grupy Total Touch, jednego z najpopularniejszych i najlepiej sprzedających się zespołów pop w historii holenderskiej muzyki.  Ich unikalna mieszanka popu, soulu i R&B oraz pierwszorzędne koncerty, kompozycje i produkcja, którą zajmował się współzałożyciel grupy i starszy brat Trainchy - Tjeerd P. Oosterhuis, zdecydowanie wybijała się ponad poziom innych zespołów z Holandii.  Pewnie nie zaskoczy nikogo fakt, iż Traincha i Tjeerd pochodzą z rodziny o długiej muzycznej tradycji. Ojciec rodzeństwa Huub Oosterhuis, były ksiądz, jest w Holandii czołowym autorem tekstów do pieśni kościelnych, a matka Josefien Melief to niezwykle utalentowana i ceniona skrzypaczka koncertowa.  1996-1999
W latach 1996-1999 Traincha wraz z Total Touch sprzedała ponad milion albumów w małym kraju, gdzie 80 tysięcy to platynowa płyta. Wokalistka mogła zostać z zespołem i wydawać kolejne bestsellerowe płyty. Ale instynkt twórczy okazał się zbyt silny i pognał ją w  inne strony. Po krótkiej przerwie, podczas której mogła się wreszcie nacieszyć nagrodami i owocami swojej pracy, Traincha zaczęła wykonywać bliższy jej sercu materiał soulowo-jazzowy.
Do współpracy zaprosiła plejadę holenderskich i światowych gwiazd popu i jazzu, w tym Candy Dulfer i jej ojca Hansa oraz słynnych wokalistów Marco Borsato, Lionela Richiego, Andreę Bocellego, Ronana Keatinga i innych. Każdy z nich był zaskoczony jej sceniczną charyzmą i zachwycał się jej niesamowitymi możliwościami wokalnymi, Traincha powróciła też na światowej sławy North Sea Jazz Festival. Grupa Total Touch zagrała tam wcześniej dwukrotnie, co stanowi wielkie i niecodzienne osiągnięcie dla popowego zespołu. Tym razem wokalistka wystąpiła z Herbiem Hancockiem w przepięknej interpretacji standardów „Summertime” i „The Man I Love”. Koncert otrzymał entuzjastyczne recenzje.   W latach 1996-1999 Traincha wraz z Total Touch sprzedała ponad milion albumów w małym kraju, gdzie 80 tysięcy to platynowa płyta. Wokalistka mogła zostać z zespołem i wydawać kolejne bestsellerowe płyty. Ale instynkt twórczy okazał się zbyt silny i pognał ją w  inne strony. Po krótkiej przerwie, podczas której mogła się wreszcie nacieszyć nagrodami i owocami swojej pracy, Traincha zaczęła wykonywać bliższy jej sercu materiał soulowo-jazzowy. Do współpracy zaprosiła plejadę holenderskich i światowych gwiazd popu i jazzu, w tym Candy Dulfer i jej ojca Hansa oraz słynnych wokalistów Marco Borsato, Lionela Richiego, Andreę Bocellego, Ronana Keatinga i innych. Każdy z nich był zaskoczony jej sceniczną charyzmą i zachwycał się jej niesamowitymi możliwościami wokalnymi, Traincha powróciła też na światowej sławy North Sea Jazz Festival. Grupa Total Touch zagrała tam wcześniej dwukrotnie, co stanowi wielkie i niecodzienne osiągnięcie dla popowego zespołu. Tym razem wokalistka wystąpiła z Herbiem Hancockiem w przepięknej interpretacji standardów „Summertime” i „The Man I Love”. Koncert otrzymał entuzjastyczne recenzje.    Podczas trasy koncertowej Marlboro Flashbacks powstał pierwszy album solowy Traincha. Zawierał koncertowe nagrania piosenek Steviego Wondera, muzycznego idola artystki od czasów dzieciństwa. Album szybko zdobył platynowy status. W następnym roku Traincha ponownie zaśpiewała na North Sea Jazz Festival, tym razem w aż trzech projektach: z Alem Jarreau, z holenderską legendą jazzu Michielem Borstlapem (zwycięzca nagrody kompozytorskiej im. Theloniousa Monka z 1996) i jako wokalistka fantastycznego big bandu New Cool Collective.  W 2003 znalazła się na tym festiwalu po raz kolejny ugruntowując swoją pozycję stałej bywalczyni. Tym razem wystąpiła u boku Pata Metheny’ego oraz ponownie Michiela Borstlapa.  Nowe Milenium
Dla Trainchy nowe Milenium z pewnością było początkiem nowej ery.  Gdy tylko rozeszła się wiadomość o tym, że Total Touch nie nagra trzeciego albumu, a Traincha rozwinie karierę solową, rozpętała się ostra licytacja pomiędzy wytwórniami.  Zwycięzcą zostało EMI Music, firma o potężnej międzynarodowej sieci kontaktów ciesząca się zasłużonym uznaniem w kwestii popularyzowania holenderskich artystów. Dla Trainchy nowe Milenium z pewnością było początkiem nowej ery.  Gdy tylko rozeszła się wiadomość o tym, że Total Touch nie nagra trzeciego albumu, a Traincha rozwinie karierę solową, rozpętała się ostra licytacja pomiędzy wytwórniami.  Zwycięzcą zostało EMI Music, firma o potężnej międzynarodowej sieci kontaktów ciesząca się zasłużonym uznaniem w kwestii popularyzowania holenderskich artystów.  W 2002 roku Traincha poproszono o uświetnienie swoim występem wesela holenderskiego następcy tronu, księcia Willema-Alexandra i księżniczki Maximy, które odbywało się w wypełnionym po brzegi Arenastadium (wśród gości był także Nelson Mandela). Ten sam stadion, należący do światowej sławy klubu piłkarskiego Ajax Amsterdam, był świadkiem przełomowego momentu w karierze wokalistki -    w 1996 roku Traincha zaśpiewała tam hymn De Zee (Morze) na ceremonii otwarcia obiektu dla 60 tysięcy zgromadzonych gości i milionów widzów przed telewizorami.  Również w 2002 roku, podczas corocznych obchodów urodzin Królowej, Traincha zaśpiewała swoją wersję przeboju „We Are The Champions” u boku grupy Queen. Był to pierwszy występ na żywo wielkiego brytyjskiego zespołu od dziesięciu lat. W tym samym roku wokalistka dała piękny koncert świąteczny w sali Concertgebouw w Amsterdamie z towarzyszeniem legendy harmonijki ustnej Jeana ‘Tootsa’ Thielemansa oraz Concertgebouw Jazz Orchestra.  Niecierpliwie wyczekiwany solowy album studyjny Trainchy zatytułowany „Trijntje Oosterhuis” (2003) można  uznać za najwspanialszą artystyczną deklarację wokalistki do tej pory. Pokazał on wyraźnie, że lata eksperymentów z jazzem i soulem nadały niezwykłemu głosowi artystki dodatkową głębię. Album jest pełen fantastycznych, autorskich piosenek pop soulowych, wyprodukowanych głównie przez Jamesa Hallawella oraz brata artystki Tjeerda, obecnie jednego z najbardziej rozchwytywanych kompozytorów, producentów i aranżerów muzyki pop oraz filmowej w Holandii. Materiał zamieszczony na płycie obejmuje funkowe, taneczne numery, takie jak „Free”, „Lie To Me”, czy „Little Something”, perełkę „To See Your Face Again”, oraz misternie zaaranżowane i zaśpiewane, pełne uczucia  ballady. Znajdziemy na niej również dodatkową  ukrytą piosenkę „1000 Days” oraz monumentalny, orkiestrowy majstersztyk „This Goodbye”. Zatytułowany imieniem i nazwiskiem artystki album ukazał się wiosną 2003 roku, jesienią tego samego roku wydano reedycję płyty wzbogaconą o wspaniałe DVD koncertowe zarejestrowane kilka miesięcy wcześniej.
Album, z którego pochodzą trzy bestsellerowe single, otrzymał status złotej płyty i trafił na holenderskie listy przebojów natychmiast po premierze. Płyta dotarła do drugiego miejsca rankingów sprzedaży.   Początek roku 2004 zaowocował kolejnym albumem artystki zatytułowanym „Strange Fruit”. W 2003 roku Traincha została zaproszona na występy z holenderską grupą jazzową The Houdinis oraz Amsterdam Sinfonietta String Orchestra. Zarejestrowane wtedy nagrania powstały na użytek własny artystów, ale rezultat końcowy był tak dobry, że postawiono je opublikować.  Firma EMI posiadająca w dystrybucji nagrania legendarnej wytwórni jazzowej Blue Note, ku swej ogromnej radości otrzymała zgodę prezydenta Blue Note Records Bruce’a Lundvalla na wydanie koncertu pod szyldem słynnego labela.  Pierwsza połowa płyty zawiera legendarne utwory, m.in. „All Of Me”, „Don’t Explain” i tytułową piosenkę „Strange Fruit”, którą rozsławiła niezrównana Billie Holiday. W drugiej części albumu znajdziemy najpopularniejsze piosenki George’a i Iry Gershwinów -  pełne lekkości interpretacje Trainchy, jej wokalna sprawność i ogromne wyczucie muzyczne, stanowią wyjątkowy zestaw zalet.  Jesienią 2005 roku Traincha wystąpiła na dwóch wyprzedanych do ostatniego miejsca koncertach w amsterdamskim Heineken Music Hall, z gościnnym udziałem saksofonistki Candy Dulfer oraz artysty ze stajni Blue Note -  Raula Midona, którego głos porównuje się do wielkiego Donny’ego Hathawaya. Traincha i Raul śpiewali w duecie utwór „Where Is The Love”, który ukazał się w Holandii na singlu. Piosenka trafiła na nowe wydanie płyty wokalistki „See You As I Do”, oraz na album Midona „State of Mind”.  Burt Bacharach
Dla Trainchy rok 2006 upłynął pod znakiem nowego projektu Blue Note: kolekcji piosenek Burta Bacharacha. We współpracy z EMI i Radio 2 powstał plan, by Traincha nagrała utwory jednego z najwspanialszych kompozytorów w historii amerykańskiej muzyki popularnej. Dla Trainchy rok 2006 upłynął pod znakiem nowego projektu Blue Note: kolekcji piosenek Burta Bacharacha. We współpracy z EMI i Radio 2 powstał plan, by Traincha nagrała utwory jednego z najwspanialszych kompozytorów w historii amerykańskiej muzyki popularnej.  Udało się nawiązać kontakt z mieszkającym w Los Angeles Bacharachiem i wysłano mu płyty wokalistki. Po obejrzeniu DVD Trainchy „A Thousand Days” kompozytor powiedział: „Musimy do niej zadzwonić.” W czerwcu owego roku Traincha pojechała do Los Angeles i zaczęła wraz z Burtem  pracować nad płytą. Kompozytor nalegał na zamieszczenie zapomnianej piosenki „Waiting for Charlie (to come home)”, do której napisał nowy fortepianowy wstęp. Wziął też udział w nagraniu utworu „This House Is Empty Now”, który niegdyś wykonywał z Elvisem Costello.  Dawni współpracownicy Bacharacha Patrick Williams i Vince Mendoza, zajęli się aranżacją albumu. Williams wcielił się w rolę producenta, a Mendoza dyrygował akompaniującą Metropole  Orchestra. Wraz z wielokrotnym laureatem Grammy, realizatorem Alem Smithem, ekipa była w komplecie. Na album trafiło czternaście piosenek. W grudniu 2006 toku Traincha udała się w trasę koncertową z towarzyszeniem Metropole Orchestra, na której zaprezentowała fanom materiał z „The Look Of Love” na żywo.  Nagrody i wyróżnienia
Przez lata kariery Traincha zdobyła wiele prestiżowych nagród, warto wymienić choćby Edisona, The Pall Mall Export Award, kilka nagród TMF (holenderski odpowiedni nagród MTV) i Srebrną Harfę. Ostatnio w dowód uznania jej wielkiego talentu Traincha otrzymała kolejną Harfę – tym razem złotą. Najwyższe wyróżnienie w holenderskiej muzyce popularnej - Złota Harfa, jest zwykle przyznawana artystom, którzy działają na scenie od kilku dekad. Niewiele ponad trzydziestoletnia Traincha otrzymała Srebrną Harfę w 1997 roku, wraz z zespołem Total Touch, w kategorii „Najlepszy debiut.” Przez lata kariery Traincha zdobyła wiele prestiżowych nagród, warto wymienić choćby Edisona, The Pall Mall Export Award, kilka nagród TMF (holenderski odpowiedni nagród MTV) i Srebrną Harfę. Ostatnio w dowód uznania jej wielkiego talentu Traincha otrzymała kolejną Harfę – tym razem złotą. Najwyższe wyróżnienie w holenderskiej muzyce popularnej - Złota Harfa, jest zwykle przyznawana artystom, którzy działają na scenie od kilku dekad. Niewiele ponad trzydziestoletnia Traincha otrzymała Srebrną Harfę w 1997 roku, wraz z zespołem Total Touch, w kategorii „Najlepszy debiut.”  Holenderska artystka podbiła również polską publiczność podczas 34. Festiwalu w Sopocie (1997), razem z Total Touch wygrała konkurs o nagrodę "Bursztynowego Słowika".  "Pamiętam ten występ doskonale! Byliśmy bardzo zaskoczeni i niesłychanie przejęci tym, że wygraliśmy Festiwal! Przyjechaliśmy do Polski i spotkaliśmy się z tak gorącym przyjęciem, że aż trudno nam było w to uwierzyć. Fantastyczni ludzie, cudowna publiczność, niesłychanie przyjazna atmosfera...”