EWA BEM, BEMIBEK, BEMIBEM

Natura obdarzyła Ewę Bem głosem niezwykłej barwy, urzekającą muzykalnością i wyczuciem swingu, chociaż sama jest przekonana, że muzykę ma w genach dzięki muzykal-nym przodkom. Podobnie jak jej dwaj bracia, starszy Aleksander i młodszy Jarosław. Cała trójka „bemów” trafiła pod koniec lat 60. do Stodoły, warszawskiego klubu studentów Poli-techniki Warszawskiej, Stodoły – kuźni akademickiej kultury. Ewa zadebiutowała pierwsza w Grupie Bluesowej Stodoła. W 1970 roku wystąpiła z nią w widowisku Blusełka na festiwalu Jazz nad Odrą we Wrocławiu. Równocześnie pojawiła się jako solistka kwartetu Zbigniewa Seiferta, przyjęta niezwykle życzliwie przez krytykę i publiczność koncertu Nowe twarze w polskim jazzie na Jazz Jamboree ’70 w Warszawie.
Połowa lat 70. upłynęła na śpiewaniu w zespole Bemibek (Aleksander Bem – voc, dr, lider, Ewa Bem – voc, perc, i Andrzej Ibek – voc, p, org.), który w 1973 przekształcił się w grupę Bemibem (Aleksander Bem – dr, voc, lider, Ewa Bem – voc, perc, Paweł Dąbrowski – bg, Tomasz Jaśkiewicz – g, Marian Mroczkowski – p). Ogniwem łączącym działalność obu tych zespołów, był bez wątpienia głos Ewy Bem. Brzmiał on wyraziście we wszystkich na-graniach, na nim skupiała się uwaga publiczności, on w końcu zdecydował o trwałym ich miejscu w historii polskiej muzyki rozrywkowej, o licznych konkursowych i estradowych sukcesach obu formacji. Ale zarówno Bemibek jak i Bemibem nie były zespołami akompa-niującymi Ewie Bem. Śpiewali lub podśpiewywali bowiem wszyscy pozostali muzycy, wspierając swymi umiejętnościami utwory aranżowane z wielką troską o ich stronę wokalną. Wspólne z nimi muzykowanie wykształciły w Ewie Bem pogardę dla kiczu, miałkości muzy-ki nijakiej, wyczuliły na repertuar, który dobiera nadal niezwykle starannie, budując go zresz-tą na twórczości nielicznego grona znakomitych spółek autorskich.
Piosenkarka Ewa Bem jest zawsze i równocześnie wokalistką jazzową, i takie jej po-dejście do materii muzycznej – nieczęsto spotykane w polskiej tradycji piosenkarskiej – jest źródłem jej oryginalnych kreacji wokalnych. Przygoda z jazzem nie miała i nie ma charakteru przypadkowego. To od lat równoległy i tak samo ważny jak piosenka, kierunek jej aktywno-ści artystycznej. Otoczona jest zawsze gronem największych sław polskiego jazzu. Śpiewała z grupą Mainstream, Swing Session, z kwartetem Jana „Ptaszyna” Wróblewskiego, z grupą Quintessence i Walk Away, zespołem Old Timers,  Studiem Jazzowym PR, Alex Bandem i Orkiestrą Zbigniewa Górnego. Współpracowała też z Janem Jarczykiem, Markiem Bliziń-skim, Andrzejem Jagodzińskim, Zbigniewem Jaremką, Henrykiem Miśkiewiczem, Januszem Muniakiem, Zbigniewem Namysłowskim.
Czy to będzie jazzowa ballada, swingowy standard, czy piosenka Żyj kolorowo, Ewa Bem wykona je tak samo żarliwie, z finezyjną maestrią, swobodnie, z poczuciem radości śpiewania, zawsze też z głęboką refleksją po gruntownym przemyśleniu interpretacji, jak przystało na Pierwszą Damę Polskiego Jazzu.

CD                                                                                                          
1. Z Tobą, bez Ciebie
2. Miłość jest jak niedziela
3. Każdy as bierze raz
4. Dzień dobry, Mr Blues
5. Dla Ciebie jestem sobą
6. Bądź mężczyzną
7. Krótki metraż
8. Kolega Maj
9. Wyszłam za mąż, zaraz wracam
10. Żyj kolorowo
11.Moje serce to jest muzyk
12. I co z tego dziś masz
13. S.O.S.
14. Pomidory
15. Wchód słońca nad stadniną
16. Miłość to jest wielki skarb
17. Zobacz czyje imieniny
18. Tam mało chcę
19. Gram o wszystko

CD 2
1. Panie co Pan
2. Podaruj mi trochę słońca
3. Narwańce polne
4. Sprzedaj mnie wiatrowi
5. Dlaczego nas tam nie ma
6. Kolorowe lato
7. Zawsze mamy siebie
8. Nie bójmy się wiosny
9. Gajor dziuni
10. A Maćka nie
11. Nigdy w życiu nie jest tak
12. Podróż bez dziewczyny
13. Miejska kołysanka
14. Wędrowiec i pegaz
15. Na sercu znów jakoś lżej
16. Powrotna bossa nova
17. Samba spoko
18. Dziennik mej podróży
19. Jeżeli masz szaleństwa choć łut
20. Tam gdzie więcej gwiazd
21. Jajecznica