Chociaż nie ma czegoś takiego jak „muzyka światowa”, nieskończenie mały procent muzyki tworzonej przez naszą planetę, niezależnie od miejsca pochodzenia, od czasu do czasu osiąga światowy zasięg i  popularność.
Najbardziej doceniana muzyka popularna, mająca sens i pozostająca w pamięci ludzkich istot z całego świata, nigdy nie jest wynikiem zimno skalkulowanego dążenia do stworzenia uniwersalnego muzycznego języka, opartego na najłatwiejszych wspólnych mianownikach.
Madredeus to portugalski zespół, który – chociaż nie ma sobie równych w całej Portugalii – posiada największą rzeszę fanów za granicą, a ich nowa płyta „Faluas do Tejo” jest portugalska do szpiku kości.
W większym stopniu niż ich dotychczasowe płyty, „Faluas do Tejo” (faluas - długie, niskie łodzie typowe dla szerokiego ujścia Tagu) to cudowny, piękny muzyczny i liryczny portret rozświetlonego, zadumanego, melancholijnego, a zarazem brudnego lecz urokliwego miasta, którym każdego dnia – nieważne jak długo w nim mieszkasz czy na jak krótko przybywasz – jest Lizbona.
Zanim zespół Madredeus zaczął tworzyć muzykę, tylko jedna portugalska wokalistka – Amalia Rodrigues – była w stanie poruszyć publiczność w Japonii, Włoszech czy Ameryce - publiczność, która słuchała po raz pierwszy jej głosu, portugalskiego języka i muzyki. To niesamowite, że wszyscy ci nowicjusze na całym świecie byli poruszeni nie mniej niż najstarsi i najwierniejsi portugalscy fani Amalii.
Teresa Salgueiro oraz jej wspaniali poeci muzyczni i poetyccy muzycy Madredeusa, którym prawie niewyczuwalnie przewodzi liryczny i muzyczny geniusz Pedro Ayresa Magalhaesa, wyprodukowali płytę, która jest nie tylko piękna, ale i jednocześnie jest jednym z najbardziej oryginalnych i nowoczesnych wyrażeń tego, czym naprawdę jest Portugalia.